Bir inek, bir beygir, bir eÅŸek çiftlikte birlikte yaÅŸarken sıkıldılar, dağılıp insanların ne yaptıklarını öÄŸrenmeye ve beÅŸ yıl sonra buluÅŸmaya karar verdiler…
BeÅŸ yıl sonra buluÅŸma yerine önce inek ile beygir geldi.

Ä°kisi de periÅŸan bir halde, zayıflamış, diÅŸleri dökülmüÅŸ, adeta çökmüÅŸlerdi.

Beygir sordu: ‘Nedir bu halin kız inek?

Ä°nek iç çekerek anlattı:
- Merhametsiz insanlar beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü saÄŸdı, alan sütümü saÄŸdı, sonunda kesiyorlardı ellerinden zor kaçtım…
Sonra beygir anlattı:
- Benim de aÄŸzıma bir demir parçası geçirdiler, aÄŸzımı açamadım. Üzerime bindiler. O indi öbürü bindi, o indi öbürü bindi… Canımı zor kurtardım yav inek kardeÅŸ…

Ve uzaktan eÅŸek gözüktü.
EÅŸek; ıslık çala çala, etrafa çifte ata ata geldi. Mutluydu.
ÅžiÅŸmanlamıştı, tüyleri parlıyordu… Üzerinde lacivert takım elbise vardı…
Öyküsünü anlattı:
- Bir memlekete vardım, birisi bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp anırdım. Duyan benim yanıma koÅŸtu, duyan koÅŸtu…
- Sonra?…
- Sonra beni baÅŸkan seçtiler…
- Sonra ne yaptın?
- Bir ÅŸey yapmama gerek kalmıyordu, ben bağırdıkça onlar ‘Memleket seninle gurur duyuyor’ diye alkışlıyordu. Önüme ziyafet sofraları kurdular. Yedim bağırdım, yedim bağırdım…
- Pekiii… Senin eÅŸek olduÄŸunu anlamadılar mı?..
Eşek yanıtladı:
- ÇoÄŸunluk anlamayacak ÅŸekilde eÄŸitilmiÅŸti. Bir kısmı anladı ama diÄŸerlerine anlatamadı…