Gösterim: 136 defa | Yorum yok » | Kategori: Performans Proje Ödevleri
Cumhuriyet’ten önce tarımsal faaliyetler yok denecek kadar az yapılıyordu. Burada yaÅŸayanlar kendilerine yetecek kadar buÄŸday, mısır, yulaf, arpa ve benzeri gibi tarımsal ürünler yetiÅŸtirirken, Mısır Valisi Mehmet Ali PaÅŸa’nın geldiÄŸi 1833-1840 yılları arasında tarımda büyük bir geliÅŸme olmuÅŸ onun gelirken birlikte getirdiÄŸi Mısır’ın yerli halkı, Adana ve yöresinde yoÄŸun bir tarım faaliyetine geçmiÅŸlerdir. Bunlar özellikle baÄŸ-bahçe ve pamuk ekiminde etkili olmuÅŸtur. Göçerlerin zorunlu olarak yerleÅŸik düzene geçmeleri, bunlara arazi verilmesi ile birlikte ekili-dikili yerlerin oranı artmaya baÅŸlamıştır. 1800′lü yılların sonuna doÄŸru da Çukurova makinalı tarıma geçmiÅŸtir. 1950′li yıllarda hızlı kentleÅŸmeye baÄŸlı olarak inÅŸaat malzemesi üreten fabrikalar da faaliyete baÅŸlamıştır. 1956 yılında Osmaniye, Gaziantep, Ä°çel Konya yollarının birinci sınıf yol durumuna gelmesi Adana’nın transit merkez olmasını saÄŸlamış ve ilin önemi artmıştır. Aynı yıllarda Seyhan Hidroelektrik Santrali Çukurova Elektrik A.Åž.’ye devredilmiÅŸtir. 1960′lı yıllarda çeÅŸitli sektörde birçok fabrika faaliyete geçmiÅŸ, 1970′li yıllarda ise sanayi sektöründe holdingleÅŸme baÅŸlamıştır. Bugün Sasa, Çukurova Elektirik, Marsa, Bossa, Güney Sanayi, Temsa, Adana Çimento, Çukobirlik, Mensa, Pilsa, Güney Biracılık, Paksoy, Özbucak ülke genelinde faaliyet gösteren 500 sanayi kuruluÅŸu içinde yer almaktadır. Cumhuriyetin ilan edildiÄŸi yıllarda Adana’da 2 iplik ve dokuma fabrikası var iken bugün 25 ve daha yukarı iÅŸci çalıştıran iÅŸyeri sayısı 189′a çıkmıştır. ADANA’DA TARIM – TÜRKÄ°YE’NÄ°N ÜRÜN DEPOSU
Cumhuriyetle birlikte yeni kurulan hükümet tarıma büyük bir önem vermiÅŸtir, köylüden alınan ağır vergileri ortadan kaldırmış, böylece tarımı teÅŸvik etmiÅŸtir. 1950′li yıllardan itibaren traktör sayısının artması, 1956 yılında Seyhan Barajı’nın açılması, tarımsal mücadelenin baÅŸlaması ile birlikte tarımsal arazi artış gözlenmiÅŸtir. 1970′li yıllarda sulama kanallarının açılması ile birlikte sulanabilir arazide artış olmuÅŸtur. 1980′li yıllarda II. Ürün uygulamasına geçilmiÅŸ ve 1,5 milyon dekar alan deÄŸerlendirilmiÅŸ, soya, mısır, yer fıstığı ekim alanlarında büyük bir artış olmuÅŸtur. Özellikle son üç yılda yapılan çalışmalarda ova bölgesinde, sebzecilik, meyvecilik ve özellikle seracılık konusunda önemli geliÅŸmeler saÄŸlanmıştır. Sera üretiminde alçak ve yüksek örtü üretimi yapılan alanlar hızla artış göstermiÅŸtir.
Toroslar da ve vadilerinde ise meyvecilik, baÄŸcılık ve hayvancılık konularında projeler uygulanmıştır. Bu çalışmalar sonucunda meyvecilik %35, baÄŸcılıkta %40, sebzecilikte %30 artış saÄŸlanmıştır. Bu yıllarda tohum ÅŸirketlerinin mısır ve soya tohumlarını ithal etmesiyle Çukurova üreticisi alternatif ekim olanağına kavuÅŸmuÅŸtur. Çukurova’da narenciye ekim alanları geniÅŸlemiÅŸ ve üretici için pamuk ve buÄŸdaya ilaveten önemli bir gelir kaynağı olmuÅŸtur.
1930-1940 yıllarında tarıma ve tüketime dayalı sanayileÅŸme ile baÅŸlayan sanayi faaliyetleri 1940 yılından itibaren büyük ölçekli fabrikalar olma sürecine girmiÅŸtir.
